Για κάποιο λόγο ένα κείμενο που είχα γράψει πριν ένα μήνα σβήστηκε, εξαφανίστηκε από το blog. Μεγάλο το σοκ όταν το κατάλαβα επειδή ήταν, προσωπικά, η μόνη πραγματική ανάρτηση στην οποία έλεγα κάτι σοβαρό με ένα επίπεδο ελληνικών, επίσης, καλύτερο απ' αυτό που είχα τον τελευταίο καιρό.

Αυτά τα ελληνικά είναι πλεόν βασανιστήριο. Νόμιζα θα κατάφερνα με την εμπειρία, το διάβασμα, τα χρόνια στην Ελλάδα να τα εσωτερικεύσω και να τα κάνω δικά μου, να βγαίνουν από το μυαλό μου, τα χέρια μου, το στόμα μου χωρίς δυσκολία και με έναν ωραίο, ρευστό τρόπο. Αλλά η πραγματικότητα είναι πάντα δυσκολότερη από τα όνειρα. Κάθε λέξη, κάθε πρόσταση σταματάει μέσα μου, ελέγχει, λέξη κατά λέξη, γράμμα προς γράμμα, αυτή η ορθογραφία που ακόμα με χτυπά την πόρτα με τα τόσα ι/η/υ/οι/ει, ευτυχώς κάποιους κανόνες τους έχω μάθει και δεν χρειάζομαι τόση αναζ(εδώ πρέπει να ψάξω να βεβαιωθώ)ήτηση. Και λέξεις που έχω μάθει καταλήγουν να αμφισβητιούνται. Άρα ό,τι μαθαίνω δεν το μαθαίνω με βεβαιώτητα, άρα μήπως, τελικά, δεν το μαθαίνω;
Μήπως τελικά έχω την ψευδαίσθηση ότι έχω μάθει τη γλώσσα της Ελλάδας και έχω απλά καλύψει μία άλλη γλώσσα με μία διαφορετική εξωτερική έκφραση;
Μα τα προβλήματα δεν υπάρχουν μόνο στα Ελληνικά, επειδή όσο συγκεντρώνομαι και προσπαθώ την καθημερινότητά μου να την παρακολουθώ στα Ελληνικά, οι άλλες γλώσσες γίνονται πιο αδύναμες, πιο αβέβαιες και όλα γίνονται χάος.

Πόσες παύσεις, πόσες αμφιβολίες πάνω σε όσα γράφω, και πόση λίγη υπομονή να κάτσω να ξαναδιαβάζω τόσες φορές, χωρίς να μου είναι εύκολο να διορθώνω μόνη μου τα πάντα, ένα κείμενο για να φτάσω, μετά από την τετραπλάσια δουλειά, να γράψω κάτι που ενός άλλου θα ήταν αυτόματο να βγει με την πρώτη.

Frustration, frustración. Δεν ξέρω πώς λέγεται στα Ελληνικά (πόσο συχνή έκφρασή μου, πόσο συζνός φόβος μου σε μία εξέταση, σε μία κουβέντα, σε μια εξήγηση, σε μία εξομολόγηση).

Σαν μπλοκαρισμένο μυαλό νιώθω πολλές φορές, σαν να μην λειτουργεί η δύναμη της έκφρασης μέσα που αφήνει τις λέξεις να ρέουν εύκολα και χωρίς κόπο. Αλλά κουράζομαι, κουράζομαι να ψάχνω και αν σταματάω συνέχεια για πιθανά λάθη που μπορεί να έχω ή λάθη που δεν έχω αλλά είμαι τόσο χαωμένη που δεν είμαι πλεόν σίγουρα ούτε γι' αυτά.
Πώς να μπορέσω να βάλω μια τάξη στη γλώσσα μου και στη έκφρασή μου, όταν έχω να κάνω με συμφοιτητές συνομήλικους που θέλουν να κάνουν τα ίδια με έμενα στον ίδιο ρυθμό μου αλλά εγώ δεν είμαι στο δικό τους επίπεδο; Πώς να το πάρω "χαλαρά"; Με υπομονή και χρόνο που χρειάζεται μια γλώσσα, ένα μυαλό για να δομηθεί και να μάθει σωστά να εκφράζεται και αν σκέφτεται οργανωμένα για να γίνεται κατανοητό;
Τρέχουμε, τρέχω και δεν προλαβαίνω να βελτιώσω κάποιες λεπτομέρεις που θα με διευκόλυναν τόσο πολύ να φτάσω στο επιθυμητέο μου στόχο.

Frustration. Απλά.