έλα
εδώ μαζί μου
άγγιζε
πιάσεμε και σφίξε με
μας μέσα μας ένα τρεμούλιασμα
τρέμεις
το αισθάνομαι
και πεθαίνουμε
μαζί

ξέρεις που να με βρεις και να με ψάξεις, πως να με κοιτάξεις και πως να ανασάνεις
μαζί σου θέλω να κάτσω, να με κοιτάς ενώ απολαμβάνω τη θέα από το παράθυρο
να βλέπω στην αντανακλαση του τζαμιού τα μάτια σου
το βλέμμα σου να ψάχνει το δικό μου ανάμεσα στα τοπία που περνάνε
μπροστά μας και μαζί συμφωνούμε να εξαφανιστούμε
από τον κόσμο, την περιέργεια και τις σκέψεις
έλα να χαθούμε, από τη ζωή
έλα, εκεί που ξέρεις πως ξεκινάει ο θάνατος
αυτός ο θάνατός μας
ο δικός μας που μόνο εμείς ξέρουμε πως τον φτάνουμε, πόσο δικό σου
είναι μία αλήθεια; γίνεται να είναι μία η δική μας;
έρωτας
ό
όχ
όχι; μπορεί
δεν ξέρω, πέσμου, εσύ ξέρεις
καταλαβαίνεις, εμπειρία θέλει
με τις λέξεις, με τους χτύπους
πολλές καρδιές χρειάζομαι κάθε φορά που σκέφτομαι, το ταξίδι μας, γίνε και εσύ μία από αυτές
σε θέλουν, σε θέλουμε, ένα μέρος υπάρχει ήδη και μεγαλώνει, το άτακτο
ναι, όχι, μπορεί, αχ, γιατί;, τι; ξέρεις εσύ, εγώ χάνομαι, με χάνουν εσύ να με βρεις, επίτηδες
κάθε κίνηση, δική σου
δική σου; εγώ;
γρήγορους χτύπους με το δική σου, εγώ, το νιώθω, δυνατά ένα ν τι ακριβώς α, ι;

απλά αφήνομαι, στον χρόνο, περιμένω τη μέρα εκείνη
μόνοι μας θα με δεις, θα το δεις, θα το βγάλεις και θα το κάνεις: δική σου
χωρίς προσπάθεια
έγινε
το ήξερες, μου το είπες, δεν σε πίστεψα, τώρα το πιστεύω; δεν πιστεύω, ακούω...
ξέρεις έλα.