Los sentimientos tienen que morir para el bien de la humanidad.
Απαγορεύεται η είσοδος, για την ασφάλεια του ανθρώπου. Υπάρχει όριο, υπάρχει πόρτα που μπλοκάρει όποιον θέλει να μπει, μην μπαίνετε, κίνδυνος.
Το λέει, το έλεγε, το έλεγα. Όποιος όμως είναι περίεργος και δεν σέβεται χώνεται και μπαίνει χωρίς να του το επιτρέψουν.
Χτυπάνε τότε οι συναγερμοί και το σκάει τρέχοντας Φοβήθηκες; Υπήρχε πινακίδα, στην αρχή.
Τώρα όμως ποιός θα κλείσει τον συναγερμό;
Άντε και γαμήσου. Ευθύνη μου τώρα να τακτοποιήσω;
Ποιός λέει πως ο κίνδυνος είναι μόνο για τους άλλους και όχι και για το ίδιο το ον που βρίσκεται μέσα; Η επαφή με τον έξω κόσμο το κάνει να κινδυνεύει. Δεν έχει τη δύναμη να ανταπεξέλθει στην πραγματικότητα, του κάνει κακό και γι' αυτό είναι κλειδωμένο και κρυμμένο.
Όποιος προσπαθήσει να το ταρακουνήσει πρέπει να καταλάβει πως δεν κάνει κακό μόνο στον εαυτό του αλλά και στον άλλον και στους υπόλοιπους. Ηρεμία μόνο.
Πού είναι τώρα η περιέργεια και η όρεξη; Πού είναι τώρα η καλοσύνη και η ευγένεια για να μπεις να χαζέψεις και να δεις τι υπήρχε μέσα;
Είδες το τέρας τώρα, το ξύπνησες και το έσκασες. Βασικά πριν καν το δεις έφυγες και απλά το ξύπνησες.
Σ' εμένα τώρα ορμάει και πρέπει να καταφέρω μόνη μου να το ξανακλειδώσω, υποφέρει και πονάει με το φως του ήλιου, του εξωτερικου κόσμου. Μην το ξυπνάτε, υποφέρει.
Όταν κοιμάται όμως, ονειρεύεται και ηρεμεί, δεν σκέφτεται, δεν αισθάνεται, δεν νιώθει πόνο. Μόνο γαλήνη και όμορφες σκέψεις περνάνε από το κεφάλι του, λογικές και εξω-πραγματικές. Αληθινές, δικές του.
Μην το ξυπνάτε το παιδί, τα δάκρυα το κούρασαν και γι'αυτό κοιμήθηκε. Κουράστηκε να κλαίει και θέλησε να πάει να ξεκουραστεί, μέσα, να ηρεμήσει και να κοιμηθεί στην ησυχία του. Μην το ξυπνάτε και το πονέσετε. Φοβάται, δεν πέρασε όμορφες στιγμές και κάθε φορά βγαίνει λιγότερο. Προτιμάει να φυλάγεται από την κακία και τον πόνο.
Στα όνειρα μόνο προσωπικός κόσμος υπάρχει, ο πόνος δεν διαρκεί για πάντα. Χθες δεν κοιμήθηκε, δεν κατάφερε να ηρεμήσει, Σκεφτόταν και υπέφερε.
Μην το ξυπνάτε το παιδί, κλαίει, εσωτερικά υποφέρει, μην το ρωτάτε, δεν θέλει να θυμηθεί.
Τρέλα που ξεπερνάει τα όρια της κανονικότητας. Του κανόνα που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν σέβεται. Σεβασμός στον φόβο και τον πόνο του άλλου, συμπόνια χρειάζεται όχι ανοιχτά παράθυρα και μουσειακή περιέργεια! Από μακριά αλλά όλα να τα δούμε! Φωτογραφίες, σημειώματα και αχ, πάρτε και ένα souvenir!
Μην το αφήνεται μόνο του, μην γελάτε που κλαίει, δεν θα του περάσει, δεν του περνάει, δεν είναι κρυολόγημα, είναι πόνος, είναι φόβος. Μην του ανοίγετε την πόρτα, μην το δείξετε στον κόσμο και το αφήσετε μόνο του, δεν είναι αρκετά δυνατό να επιβιώσει μόνο του. Θέλει ένα χέρι, μία ελπίδα από την οποία να κρατηθεί και να απολαύσει για λίγο, να ξεχάσει για λίγο τον πόνο και το σκοτάδι. Μην το αφήσετε όμως να ξαναπέσει μόνος του.
Σπάσατε το βάζο και δεν είπατε τίποτα. Σπάσατε αυτό το βάζο και τώρα κλαίει, πονάει που νιώθει τα σπασμένα κομμάτια στο είναι του. Πονάνε, είναι κοφτερά και εξαφανίζουν κάθε ίχνος ελπίδας. Κλωστές κομμένες και δάκρυα πνιγμένα.
Πονάει, μην το ξυπνάτε το παιδί, αφήστε το να κλαίει, να πονέσει μόνο του, κλειδωμένο δεν κάνει κακό σε κανέναν δεν του κάνει κακό κανένας. Κλαίει και χαίρεται στην ηρεμία του.
Αν το πειράξετε, αν το επισκεφθείτε μην το αφήσετε πίσω, δεν είναι θέαμα, δεν είναι αντικείμενο, νιώθει και πονάει, έχει μνήμη, δεν ξεχνάει.
Υπήρχε πινακίδα, μην μπείτε, μην ενοχλείτε, κοιμάται.